The
day the Senate said no to Uncle Sam
An insider's
account
by Roland Simbulan
Alalahanin
ang nakaraan, Kamtin ang Kinabukasan!
Kalayaan at Soberanya, Patuloy nating Ipaglaban!
Statement of Contend-UP
No to all-out war, yes
to peace negotiations
Editorial
Pagpukaw
sa kolektibong gunita
Heresies
Revisiting
the American Past
Etsa-Pwera
Ang
partnership ni Big Boss at ni Boss
A
tribute to Prof. Nieves Epistola
(July
24, 1946-Sept 10, 2002)
Referendum
A political option for Mindanao
by
Abhoud Syed Lingga
MMDA
Chair Bayani Fernando
Antihero?
by
Alicor Panao
Lies
and realities in labor force surveys
by Danilo Arao
Regent JPaul Manzanilla
UP Publications Online
Philippine Collegian
Diliman UPDate
UP Newsletter
Online
Index of issues
.jpg)
Pagpukaw sa Kolektibong Gunita
Karaniwang pinupuna sa ating mga Pilipino ang kakulangan ng pagpapahalaga sa mga makabuluhang pangyayari sa ating kasaysayan. Napakadali raw nating makalimot. Kahit ang araw ng makasaysayang pagtanggi ng ating Senado sa pananatili ng US base militar sa ating lupain na naganap labing-isang taon lamang ang nakalipas ay dumaan na halos di na nabigyan ng karampatang pansin. Kung tutuusin, napakalaking selebrasyon dapat ang dinaos ng bayan noong Setyembre 16. Sapagkat araw ito ng paglaya natin sa Amerika. Araw ito ng matagumpay nating paggiit ng ating kasarinlan. Araw itong dapat nakaukit sa ating kolektibong gunita.
Tulad din ng anibersaryo ng pagpataw ng Batas Militar tatlumpong taon nang nakaraan. Bagamat pinakawalan nito ang mga pwersang naghasik ng kilabot at takot, nagpalaganap ng karahasan, naglapastangan sa mga karapatang pantao, at naglugmok ng bayan sa lalong kahirapan, ang pagkalimot sa bangis nito ang magbibigay puwang sa kaisipang buhayin ito muli. Tanging ang pagpapanatiling sariwa at pagsalin ng kolektibong gunita sa pait ng buhay sa ilalim ng diktadura ang magtitiyak sa kinabukasan ng “di kailan man sa batas militar!”
May mga instrumento sanang makakatulong nang malaki sa pagpukaw sa at pangangalaga ng ating kolektibong gunita. Isa na rito ang mass media.
Sa kasawiampalad, mas sumasabay ang ating mass media sa kumpas ng globalisadong mass media network ng US. Patunay nito ay ang labis na pagpapahalaga sa mga ritwal ng komemorasyong dinaos ng US sa unang anibersaryo ng Setyembre 11 pag-atake sa WTC twin towers at Pentagon. Batay sa mga “Ground Zero special” na inere sa TV at radyo sa araw din ng Setyembre 11, wari’y sa Pilipinas nangyari ang Ground Zero. Sa isang stasyon ng radyo halimbawa, limang minuto kada tatlong oras ang pagbubuhay muli ng Setyembre 11. Halos buong unang pahina naman sa ating mga broadsheet ang inilaan sa paggunita ng Setyembre 11. Nagmistulang Pilipinong trahedya ang isang pangyayari sa ibayong dagat nang walang pagbanggit man lamang sa negatibong epekto sa sarili nating negosasyong pangkapayapaan o sa ating kasarinlan na ibinubunga ng paglunsad ng US ng digmaan laban sa terorismo. At wala ring pagtutol o pagkabahala man lamang sa pagbansag ng US na teroristang organisasyon ang CPP-NPA.
Samantala, halos walang pagpupugay sa tagumpay ng ating kasarinlan nang dumaan ang petsang Setyembre 16.
Sa ating kasaysayan, bago tayong tuluyang nalunod sa kanluraning kultura, di simpleng taga-rekord ng mga pangyayari o balita ang pagtingin natin sa mass media. Tinuring natin ang mga peryodiko na tagapagbigay liwanag sa mga kaganapan, tagapagmulat sa kaisipan. Kung kaya tinawag natin ang mga ito na “pahayagan.”
Kung tagahayag o tagapagbigay liwanag, magiging maingat ang ating mga pahayagan at iba pang media sa pagsala kung ano ang mahalaga at makabuluhan para sa bayan. Magkakaroon ito ng sariling disposisyon at hindi magpapadala sa agos ng globalisadong media. Higit nitong bibigyang halaga ang paggunita ng madilim na panahon ng diktadura para matiyak na hinding hindi na kailan man papayag ang bayan sa batas militar. Higit nitong ipagdiriwang ang araw ng ating kasarinlan para mapangalagaan ang kalayaan at kinabukasan ng bayan.
Our own University Professor
She was our real University Professor. Though in life, the University never formally accorded her the honor. Proof of her brilliance was never in international publications or research output but in the many excellent minds and talents she helped shape through the rigor and innovativeness of her teaching.
She had the uncanny ability of detecting the bright, the creative, the analytical among her students, even at their rawest. And once she sensed them, she challenged them, motivated them, polished them, inspired them, humanized them, and nurtured them for life.
She was the quintessential teacher. Her interest in her students went beyond the classroom. She followed through their development as students, as professionals, as persons. And so she gave them not only her time, her friendship and her wisdom, but also her own material resources. Her giving was so total that in the end, she had nothing left for her own and that of her husband’s medical needs.
She did not make a fuss when she left us. She just quietly passed away.
But hundreds of flowers filled Delaney Hall where her body laid in state. And the tears and the words of tribute overflowed. Her students, her colleagues, the artists she supported, the whole UP community, the countless people she had touched, came to honor her.
She was Mrs. E. to us all. Nieves Benito Epistola. Though UP never formally bestowed her the title, she was in our lives our own University Professor.
TGM
Opinyon
Editorial
Pagpukaw sa kolektibong gunita
Heresies
Revisiting the American Past
Etsa-Pwera
Ang partnership ni Big Boss at ni Boss
Copyright © 2001 The UP System Information Office
All Rights Reserved.
Updated October 9, 2002
Comments and Feedback
